SPARAGMOS

ruk me uiteen, dierbare vriend,
in alle levens die ik ben, in alle personen,
alle plekken en herinneringen,
in alle jaargetijden, in alle woorden


ondanks een gordel van vlees, een gevliesde omheining
vallen wij uiteen in eenmalige sintels
oplichtend met ieder een eigen gezicht
vuurvliegjes in een bronzen zonsondergang


op een strand in de snerpende zon
de lichamen, perfect en lijdend, volgestouwd
met verleden en toekomst
druipend van onmatige sentimenten


sta ik op, sta ik met ontvangende handen
met mijn buik vol verzinsels
vol fabels, fictie, verdichtsels
splijtend zal de wereld zijn majesteit ontvouwen

Frederik De Cock schreef in Streven - vrijplaats een diepgravende en uitgebreide analyse van Sparagmos, waarbij hij deze bundel relateert aan mijn andere vier bundels. Ik ben daar heel gelukkig mee.

- Een rauwe liefdesbeet

'Iets in de poëzie van Hans Dekkers, in het bijzonder déze bundel, doet me denken aan Georges Bataille, en diens kunsttheoretische denken, zoals bijvoorbeeld pregnant gepresenteerd, in woorden en beelden, in De tranen van Eros (1961): de fascinatie voor en erotiek van de dood; het animale en bestiale versus het sacrale, het heilige; het geweld van het delirium; het exces; orgiën; het geritualiseerde offer; de Dionysoscultus.'

- recensie van Willem Thies op Versindaba.co.za